waarin we het CORONAVIRUS trachten in te dammen  

 We konden alles zelf. We hebben God 
vermoord en uitgelachen. Wij bepalen
nu zelf wanneer de dood ons op mag halen
en wanen ons de meesters van het lot.
 
Controle en de maakbaarheid van leven
op onze voorwaarden werd heilsboodschap,
die door een luttel lullig virus rap,
geheel, voorgoed kon worden afgeschreven.
 
We reageren met een ongehoorde
voortvarendheid. We schorten even vlug
onszelf op als het virus zich verspreidt.
 
Omdat het virus onze droom verstoorde
dat wij de baas zijn, slaan we snoeihard terug.
Controle is het doel van deze strijd.

 22 april 2020.  Ilja Leonard Pfeiffer    

Er werken steeds meer vrouwen in het Vaticaan!

Er werken meer en meer vrouwen in de administratie van het Vaticaan. In 2010 telden de diensten van de Heilige Stoel en Vaticaanstad 4.053 personeelsleden, onder wie 697 vrouwen. In 2019 waren er 4.618 werknemers waarvan 1.016 vrouwen. Dat komt overeen met 22 procent van het totale personeelsbestand.

Misschien belangrijker nog is het feit dat vrouwen ook almaar sterker doorstromen naar de diensten van de Romeinse Curie, die de paus helpen bij het bestuur van de wereldkerk. In de voorbije tien jaar steeg hun aandeel van 17,6 tot ruim 24 procent. Op 12 juni heeft paus Franciscus Antonella Sciarrone Alibrandi, aangesteld als bestuurslid van de Autorità di Informazione Finanziaria (AIF, de Autoriteit voor Financiële Informatie), die toezicht moet houden op de financiële transacties van de Heilige Stoel, Vaticaanstad en de Bank van het Vaticaan. Antonella Sciarono is vicerector van de Universiteit van Milaan (Italië) en hoogleraar bank- en financieel recht. Raffaella Vincenti komt aan het hoofd van de Vaticaanse Apostolische Bibliotheek. Deze ervaren bibliothecaris was voorheen secretaris van deze bibliotheek. In die functie maakte zij zich vooral verdienstelijk door de digitalisering van de archieven van het Vaticaan.

Paus Franciscus heeft de voorbije jaren vooral bij de Heilige Stoel meer vrouwen leidinggevende functies toegewezen. Het hoogste niveau dat vrouwen in de curie tot nu toe hebben bereikt, is dat van vicesecretaris. In januari 2020 werd de Italiaanse Francesca Di Giovanni benoemd bij het staatssecretariaat. Zij is al de vierde vicesecretaris bij een dicasterie van de Heilige Stoel. Momenteel hebben 5 van de 22 diensten van de Romeinse Curie vrouwen in hun bestuur.

Bron: Vaticannews.va/I.Media  Kerknet-redactie     

Begin juni 2020 werd deze website voor de 75.000ste keer bekeken. Ik ben er op 6 november 2015 mee begonnen. Op mijn manier. Met de aansporing: "zie, luister, denk, spreek, doe". Ik heb vanaf het begin de teller er op gezet om te voorkomen dat een bezoeker gaat denken dat de samensteller nogal wat pretenties heeft. Het is wel zo dat ik wil laten zien wat ik zoal doe, wat ik mee maak, waar ik me bij betrokken voel, wat ik lees, met wie ik omga etc. Anderen gaan b.v. op vakantie, gaan naar voetbal, kijken T.V.,  houden van lekker eten, hebben een grote vriendenkring, aandacht voor de kleding, reizen veel, etc.. Daar is niks mis mee. Ik ben soms zelfs jaloers op hen! 

Dat er de site 75.000 keer bezocht is geeft mij het gevoel dat het goed is om ook op dze manier te laten zien wie je bent en waarom je kiest voor de dingen die je doet. Bij mij wordt dat ongetwijfeld ingekleurd door de manier waarop ik betrokken ben bij de Kerk en de maatschappiij. De Kerk is mijn grote liefde. Ik ga vandaag - op verzoek - een boekbeschrijving maken van het boek "Een aartsbisschop aangeklaagd in Rome". 888 pagina's en 1114 voetnoten! Toen ik het boek een paar maanden geleden uit had dacht ik: "Hoe kan het toch dat de katholieke kerk in ons land in de 18de eeuw in tweeën splitste".  In geloofsleer en praktijk was er geen verschil. Mijn vader zat nog rond 1920 met een oud-katholieke jongen op de r.-k lagere school in IJsselstein. Beide gingen ze naar dezelfde kerk. De oud-katholieke kerk in Utrecht was veel te ver. Ik maakte mee dat ze elkaar na de oorlog weer ontmoetten in het toenmalige Oud-katholieke museum in de Utrechtse Mariahoek. Ze hadden niet van elkaar geweten dat ze tot een verschillende kerk behoorden!  Dat twee eeuwen eerder de in Rome aangeklaagde apostolisch vicaris Petrus Codde door Rome uit zijn ambt werd gezet en er in ons land twee soorten katholieken kwamen, die zich steeds meer van elkaar verwijderden. Niet zozeer op gebied van eredienst en geloofsbeleving, maar wel op gebied van "kerkleer": volkstaal, getrouwde diakens en priesters, de wijding van vrouwen.... Zulke gesprekken worden haast onmogelijk als men uit elkaar gaat. Dat is volgens mij ook zo in een gezin! Als banden losgemaakt of losgeraakt zijn hoe moeilijk is het dan om die weer vast te maken. Soms is het goed om het met elkaar een tijdje uit te houden en in ieder geval het goede in del ander te blijven zien!. Dat is zelfs zo in de kerk!

Henk van Doorn 

Op zoek naar een geloofwaardige identiteit".

UIT DE OECUMENELEZING 2020

In de Utrechtse Geertekerk werd op vr 17 jan.de gebruikelijke nieuwjaars bijeenkomst gehouden. Thema was: "Op zoek naar een geloofwaardige identiteit". De volledige tekst vind je op de splinternieuwe en dus nog betere site van de Raad van Kerken. De moeite van het lezen waard. Op mij maakte de tekst van de islamitische columnist grote indruk omdat hij heel helder aangaf hoe onbekend velen van ons zijn wat nieuwe Nederlanders ervaren. Met de hulp van een bevriend predikant heeft hij kerkelijk Nederland bezocht. Terugblikkend zei hij aan het eind:

"Ik kan misschien wel met recht zeggen dat tijdens mijn reis de gereformeerden het meest oprecht in hun religieuze uiting bleken te zijn. Ik heb namelijk ook christenen ontmoet die met een flinke hap meel in hun mond spraken als het ging over mij als moslim, of de joden als ‘verbonden volk’. Bij die Gereformeerde Gemeente in Dordrecht was er sprake van een eerlijke dialoog. Het was natuurlijk pijnlijk en schurend, maar ik snap nu waar de SGP vandaan komt. Ik snap de ChristenUnie, ik snap waarom de EO steeds van die eenzijdige programma’s maakt over de islam. Ik snap nu wat verlossing voor deze mensen betekent. Ik begrijp waarom - sommige - christenen niets moeten hebben van joden. Laat staan van moslims. Maar ik ontmoette ook zoveel prachtige christenen. Mensen die een en al liefde waren, begrip en hulp aanboden om de samenleving op welke manier dan ook aangenaam te maken, in naam van Jezus.  Aan het einde van mijn reis vroeg Herman Koetsveld mij: Wat heb jij nu geleerd van jouw reis? Ik antwoordde: ik zal nooit meer spreken over hét christendom. Ik heb teveel varianten gezien van jouw geloof, zei ik. En jij? Niet toevallig bleek ds. Koetsveld dezelfde conclusie getrokken te hebben: hij zou niet meer kúnnen spreken over ‘de islam’, want hij had teveel varianten gezien, van een Turkse Diyanet moskee tot Ahmadiyya moslims, van Soefi jongeren tot LHBT moslims.  

TER OVERWEGING.........

Stilte in de liturgie 

Veel zeggen zonder woorden

Er bestaan verschillende soorten woorden: harde en lieve , mededelingen en poëtische bespiegelingen, uitgeschreeuwde en gefluisterde woorden, uitdrukkingen en vraagwoorden... Zo kunnen we ook divverse vormen van stilte onderscheiden. Er is de pijnlijke en de aangename stilte, er is het verwonderd stilzwijgen, de stilte die door vestomming ontstaat, de stilte om zich te concentreren, de stilte om te luisteren, de stilte om tot God te spreken en om God tot zich te laten spreken. In de eucharistie komen diverse soorten van deze stilte voor.

Momenten van stilte tijdens de eucharistie zijn geen korte onderbrekingen, of pauzes. Tijdens een stilte wordt de eucharistie niet tijdelijk stopgezet. Zij gaat integendeel verder, en wel met het binnenbrengen van een ‘een nieuw geluid’: stilte met een betekenis en een functie.   

De stilte om tot inkeer te komen

In het begin van een eucharistieviering nodigt de voorganger de verzamelde gemeenschap uit om tijdens een moment van stilte tot inkeer te komen en de Heer persoonlijk om ontferming te vragen. Daarna volgt de algemene schuldbelijdenis, of klinkt de drievoudige aanroeping van de Heer Jezus in de kyrie-litanie. 

De stilte voor de gebeden

Vóór het openingsgebed zegt de priester: 'Laten wij bidden.' Hierna volgt een korte stilte, die de gelovigen de kans geeft om tot inkeer en persoonlijk gebed komen. Daarna bidt de priester het openingsgebed, de gelovigen antwoorden met een instemmend amen.

Het openingsgebed wordt ook wel collectagebed genoemd. Deze benaming geeft weer dat de priester tijdens het gebed collecteert of verzamelt en samenvat wat de gelovigen voordien in stilte gebeden hebben. Het gebed dat de priester uitspreekt wordt met andere woorden dank zij de voorafgaande stilte gedragen door het gebed van de aanwezigen.  

Ook bij het gebed na de communie formuleert de priester de gebedsoproep 'Laten wij bidden'. Hij kan een korte tijd van stilte laten voorafgaan aan het gebed na de communie.

Niet alleen de stilte vóór het uitspreken van de gebeden is van belang. Het is eveneens belangrijk dat de priester stilte en rust binnenbrengt door de wijze waarop hij voorbidt. Indien hij de gebeden opdreunt, zonder enige spreekpauzes in te lassen, is er niet echt sprake van bidden.  

Stilte in de dienst van het Woord

De liturgie van het Woord dient zo gevierd te worden dat zij de overweging bevordert. Daarom is het best elke vorm van haast die de bezinning en de stilte belemmert, te vermijden.Na de eerste lezing, na de tweede lezing en na de homilie zijn het juist de stiltemomenten die ons toelaten om de woorden uit de Schrift die we beluisterden te overwegen, en om ze zo dieper tot ons te laten doordringen. Het is in diezelfde stilte dat het antwoord ontstaat dat we God willen geven.

Een goed gesprek vraagt om openheid en ontvankelijkheid. Wie in gedachten nog met allerlei zaken bezig is, kan niet met een open geest en met hart en ziel luisteren. En wie niet goed heeft geluisterd, antwoordt veelal op nietszeggende wijze. 

Bij de voorbede leest een lector diverse intenties of gebedsoproepen voor: 'laten wij bidden voor ...', 'Laten wij bidden opdat ...'. Bij elk van deze intenties hoort stilte na het uitspreken ervan. Bedoeling is dat de deelnemers aan de eucharistie in stilte bidden voor de vraag die weerklonk. 

Stilte tijden de eucharistische liturgie

Tijdens de eucharistische liturgie bidt de priester op verschillende momenten in volstrekte stilte. Tijdens deze ogenblikken worden de aanwezige gelovigen uitgenodigd om hun gebed met dat van de priester te verenigen -  in volstrekte stilte.

Ook het gebed bij de communie  bidt de priester in stilte. Na het 'Heer, ik ben niet waardig', zegt de priester in stilte 'Het Lichaam van Christus beware mij tot eeuwig leven'. Daarna neemt hij het brood tot zich. Vervolgens zegt hij in stilte 'Het Bloed van Christus beware mij tot eeuwig leven' , waarop hij uit de kelk drinkt. 

Deze ogenblikken bieden de gelovigen de kans om zich biddend en in stilte voor te bereiden op de communie die ook zij zullen ontvangen.

Het is zinvol om na de communie een stille tijd te voorzien: Zo krijgt deze een heel eigen kleur en betekenis: ze is een goed moment om nogmaals tot persoonlijk gebed te komen en de Heer te danken voor zijn aanwezigheid. 

 Stille tijd … een prioriteit

Door stilte ontstaat er ruimte voor de ander. Door te zwijgen laat je toe dat de ander op verhaal kan komen. Door stilte in het gesprek in te bouwen, laat je de ander, de Andere, aan het woord. Want het is daar, in de diepste stilte, dat God tot ons spreekt. Als wij zelf alles volpraten, dan kan de Gans Andere niet meer ter sprake komen, dan kunnen wij onmogelijk nog zijn stem horen. Daarom is rituele stilte belangrijk, ja zelfs prioritair om in relatie te kunnen treden met God.